با آغاز نام‌نویسی نامزدهای عضویت در شوراها؛ انتخابات هفتمین دوره شوراهای اسلامی شهر و روستا نخستین گام اجرایی را برداشته است تا گزینه‌هایش را برای رقابت در اردیبهشت ‌ماه ۱۴۰۵ سرخط کند، اما انتخاباتی که افراد و سلیقه‌های زیادی خود را برای پارلمان شهری در معرض رأی مردم قرار می‌دهند، چقدر اهمیت دارد و چه جایگاهی برای نخبگان شهری و روستایی خواهد داشت؟
متأسفانه عملکرد و برونداد دوره‌های مختلف شورای شهر عموماً بازنمایی مثبتی در میان نخبگان نداشته و این امر موجب شده بعضاً انتخابات این نهاد خدماتی و تخصصی به آوردگاه جناح‌های سیاسی تبدیل شده و سرنوشت مدیریت شهری با لابی‌ها و زدوبندهای اهالی سیاست مشخص شود. نتیجه چنین فرایندی مدیریت شهری ضعیف است و شورای شهر نیز گاه به عرصه کشمکش‌های بیهوده تبدیل می‌شود.
شهرداری‌ها عمدتاً نقطه تماس مردم با ساختار حاکمیت هستند و گسترده‌ترین ارتباط را با زندگی مردم دارند. در واقع بخش بزرگی از تصویر حکمرانی، درست یا غلط، محصول بروکراسی و عملکرد شهرداری‌هاست و رضایت و عدم رضایت حاصل از آن به سایر ارکان نظام تعمیم پیدا می‌کند.
نگاهی به ظرفیت‌های شوراها و مقایسه بودجه آن‌ها با بودجه‌های عمرانی کشور و حتی بودجه برخی وزارتخانه‌ها نیز نشان از دایره تأثیر و اهمیت انتخابات شورای اسلامی شهر دارد. فقط بودجه شهرداری کلانشهرها، یعنی ۱۹ شهر بزرگ در سال جاری، بیش از بودجه عمرانی کشور در همین سال بوده است.
برای مثال بودجه شهرداری کلانشهری مثل مشهد، چند برابر برخی از وزارتخانه‌ها و نزدیک به بودجه وزارتخانه بزرگ نیرو و بیش از سه برابر بودجه کل استان مربوط است و سرانه هر شهروند مشهدی از این بودجه به حدود ۲۰میلیون تومان می‌رسد. عددی که در دوره چهار ساله شورای شهر رو به تصاعد می‌گذارد.
هر تصمیم و انتخاب برای شورای شهر و شهرداری، در واقع سرنوشت این اعداد را رقم می‌زند و گرچه محل مصرف عمده آن مشخص است، اما نوع مدیریت و تخصیص آن و تغییراتی هر چند کوچک در بخشی از این بودجه و عملکرد، تأثیرات ملموسی بر زیست شهری و زندگی روزمره همه مردم خواهد داشت. گذشته از اینکه تزریق ابتکار عمل به شورای شهر و مدیریت شهریِ تحول‌آفرین و جهادی در کنار تعامل مثبت با ساختارها و نظارت مؤثر و قاطع می‌تواند ظرفیت‌های بزرگ‌تری را بیافریند.
این قدرت گسترده مالی طبیعتاً طمع اصحاب قدرت را برمی‌انگیزد و غیبت کارشناسان و نخبگان مدیریت شهری در این عرصه، مانع حضور حرفه‌ای‌های عرصه سیاسی و تداوم ناکارآمدی‌ها نخواهد بود. اما نقش‌آفرینی مردم و تشکل‌های اصیل مردمی، منحصر در انتخاب گزینه‌های موجود نیست و در نخستین گام باید تلاش کرد نیروهای شایسته مردمی در معرض انتخاب مردم قرار گیرند و نصاب شورای شهر به سطح بالاتری ارتقا یابد.
ارتقای مدیریت شهری و انتخابات شورای شهر به جایگاه واقعی خود توان احیای این ظرفیت متعالی قانون اساسی را دارد تا با وجود سیاست‌های تمرکزگرایانه حاکم بر ساختار مدیریت کشور که جای زیادی برای مشارکت مردم در عرصه‌های حکمرانی نگذاشته، دریچه‌ای به حکمرانی مردمی باشد.
«انتخابات» مهم‌ترین و کم‌هزینه‌ترین سازوکار اصلاح و تغییرات کلان در جامعه است و در روزهایی که اعتراضات بحق مردم در عرصه اقتصاد و معیشت جریان دارد و از سوی دشمنان ایران به آشوب و اغتشاش کشیده شده است، اهمیت خود را بیشتر نشان می‌دهد.
تزریق خونی تازه به مدیریت شهری می‌تواند روزنه‌های امید را در پیگیری مطالبات مردم به‌ ویژه در زندگی روزمره و خدمات شهری و روستایی بگشاید. به‌ ویژه اینکه شوراها با امکان تسهیل‌گری نسبت به مشاغل شهری و روستایی یا ساخت‌وسازها در حیطه شهر یا روستا، قدرت اثرگذاری بر شاخص‌های کلانی مثل مسکن و اشتغال را هم خواهند داشت.